yitirir gidişim.

Çöktü içimin karanlığı dışıma,
yeni değil, yine..
iliştirdi mahremimi gözlerime kalbim,
Zifiri
kör kuyuda kaldı ‘ben’im.

değmeden ışığı günün, sehil kalbime
aktı gözyaşım hüznün çölüne
sevmedi ıslağını bu mevsimin…

titredi parmağım, çaresiz
sıcağında siyahın
üşüdü içim;
yitirilenler geri dönmeyecek mi?
bir memnun oldum daha kaçacak mı benden
hoşçakalanlar, hoşlar mı hallerinden

nedir çektiğim bu bedendeki benden
kar mı..
kendime çektirdiğim
ne ki bu sır,
hem sır’rım
hem sırım
hem saklayan, hem saklanan

duyar mı sesimi sağırlar
şifa olur mu âmaların sözü bana
gösterir mi bana Körler yolumu
gördüler mi gittiğimi?
kendimden yitip, yitirdiğimi..
yittiğimi.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s