onu tanımama daha yıllar var. oysa ben onu daha o anda tanıyorum gibi….o, bir anda bir umutsuzluğun simgesi, bir yanda anaç bir sevgili olarak duruyor karşımda. şimdi ve her zaman…bir pencereden öbürüne kanat çırparak, kanatlarını döşüme gererek…ben kendi kanatlarımı onun döşünde tutarak…ondan yalnızca bir sözcük, içeriği ne olursa olsun bir tek sözcük işitmeye hazır bekleyerek…kanatlarımı onun döşünde tutmaya çabalıyorum…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s