insan kendi saffetinin içine gömülmüş yaşarken şeytanın nerden geleceğini aklına bile getirmiyor. her şey cennetsi ortamın içinde, sevginin belirsiz huzurunda akışını sürdürüyor. orada bir ağaç vardır, ne olduğu seçilemeyen…onun üzerindeyse bir tembih bulunuyor; o ağaca yaklaşma! ağaç öylesine davetkar bir hışırtıyla salınıyor ki, o salınışı yoklama iştiyakı onu çılgınca kendine çekiyor. ağaca dokunmak istiyor. ağaç, birden, ona daha ilk dokunuşta hayatın en sevgilisi, ilk sevgilisi haline dönüşüyor. çağıran bakışlarıyla o da kendine yaklaşana kucak açıyor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s