sürgün

Bir adam attı kendini denize,

Orada yüzenleri görmüş fakat hiç yüzmemişti                  

Suyun içindeydi tüm sevdikleri,

Ve sürgün edilmişlerdi.




Ne sürgündekilerin bir suçu vardı…

Ne de adamın,

Suya atlamak; sürgüne baş eğmek miydi ?

Yoksa en kutsal vazifesi miydi adamın

Ve bu denizde yaşanılanlar, en büyük acısı mıydı dünyanın?




Oracıkta çırpınıyordu suretler

Onlar onurlu, gururlu, güzel insanlar…

Hüzünlüydüler, belki biraz da üzgün,

Çok yoruldular…

Ancak hiç pes etmediler.




O güzel insanlar bir Yunus’un karnında uyumadılar

Kimse onlara yardım da etmedi

Onlar yardıma çok muhtaç kaldılar, fakat denizin ortasındaydılar…

Bir mucize.

Hayatta kaldılar , ve o güzel insanlardan bazıları

Ağaç misali, kesildi, parçalandı, işlendi…

Diğerlerine can verdi.




Bir adam vardı artık denizin Üstünde

Ardında kaybettikleri

Yanında sevdikleri…

Bir deniz vardı

Ve bir de sürgün.

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s