ey dost !

Gözlerini görememiştim ey dost!
Sesine müptelaydı kulaklarım
Seninkiler Ankara’yı aşındırırdı
Benim üşürdü ayaklarım
Sesini duymak için geceyi beklerdim
İki damla ile ıslanırdı yanaklarım
Gözlerini görememiştim ey dost!

Gözlerini görememiştim ey dost!
Ama gözlerini bulma ümidi ile yaşadım
Sen geleceğini söylediğinde İstanbul’a
Bir türlü yerimde duramamıştım
Yüzünü görmek bir hayaldi
Şimdi o hayale çok yaklaştım
Gözlerini görememiştim ey dost!

Ben için için ağlayan çocuk
Sen gülerkende hanımsın küçük
Bir sabah telefon aniden çaldı
Sendin dost ne güzel sabahtı
Yola revan olup Kadıköy’e gel dedin rüya sandım
Çıktım dışarı yürürken durağa birazcık ıslandım
Sen gülerkende hanımsın küçük
Ben için için ağlayan çocuk

Ben için için ağlayan çocuk
İndim otobüsten yürüdüm sana doğru
Gözlerini görecektim dünya çok küçük
İstanbul nekadar dar geliyordu
Gecikmişim saat bilmem kaç buçuk
Kadıköy’ün yanağına yağmurlar yağıyordu
Gülüyordu için için ağlayan çocuk

İçimde bir tatlı çarpıntı neden
Basamaklar nekadar dik geliyordu
Hep hüzün adını koyduğum hayat
Bu defa galiba…

View original post 107 kelime daha

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s